E- branches: ΠΟΙΟΣ ΩΦΕΛΕΙΤΑΙ;
Δευτέρα, 19 Δεκέμβριος 2016 12:57

Η διοίκηση της Πειραιώς με χαρά ανακοίνωσε την έναρξη λειτουργίας των πρώτων ηλεκτρονικών καταστημάτων (e-branches), με "πρωτοποριακές" υπηρεσίες για την εξυπηρέτηση των πελατών της, τα οποία θα λειτουργούν με διευρυμένο ωράριο, ακόμα και το Σάββατο, όπου θα υπάρχει διαθέσιμο προσωπικό (facilitators!), αλλά και προσωπικό που θα κάνει την τραπεζική συναλλαγή από απόσταση, θα έχει οπτική επαφή με τον πελάτη μέσω οθόνης  κλπ κλπ…

 

Ρωτούν καλοπροαίρετα οι συνάδελφοι:

 

Κινδυνεύει να αντικατασταθεί η μέχρι σήμερα εργασία από τo e-branch και έτσι να χάσουμε τη δουλειά μας;

 

Όμως το πραγματικό ερώτημα είναι, αν η τεχνολογία είναι τάχα αυτή που απειλεί τις θέσεις εργασίας. Γιατί η τεχνολογία υπάρχει και θα προοδεύει, όσο υπάρχει η ανθρωπότητα. Είναι κι αυτή προϊόν της εργασίας του ανθρώπου. Η φυσική καρτέλα του δανείου αντικαταστάθηκε από το ηλεκτρονικό αρχείο, η κάρτα ΑΤΜ υπάρχει εδώ και δεκαετίες, το ίδιο και η χρέωση καρτών από τα καταστήματα. Η ηλεκτρονική τραπεζική δεν είναι κάτι καινούριο. Η πρόοδος συντελείται σε όλο το φάσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Αντίπαλος τελικά δεν είναι το μηχάνημα, αλλά ο τρόπος αξιοποίησής του από τον εργοδότη, που το κατέχει και το χρησιμοποιεί όπως αυτός θέλει για να αυξήσει τα κέρδη του. Δηλαδή, όταν δεν τίθεται η τεχνολογική πρόοδος σε όφελος των εργαζόμενων (όπως στη μείωση του χρόνου εργασίας ή και στην ελάφρυνση της εργασίας), αλλά κυρίως στην αύξηση των κερδών. Ας δούμε το θέμα πιο αναλυτικά.

 

Παράλληλα με την πρόοδο και εξέλιξη της τεχνολογίας, συντελείται εδώ και πολλά χρόνια και μια άλλη «πρόοδος», σε όλους τους χώρους δουλειάς και στον δικό μας, απλά τα τελευταία χρόνια δείχνει πολύ φανερά το πραγματικό της πρόσωπο:

Είναι η αντικατάσταση της μόνιμης σταθερής δουλειάς από τις ελαστικές μορφές απασχόλησης. Τι σχέση έχει αυτό με τα e-branches;

 

Λοιπόν, συνάδελφοι, τα «καταστήματα σύγχρονης τραπεζικής εμπειρίας» στελεχώνονται από συναδέλφους κατά το μεγαλύτερο ποσοστό "νοικιασμένους", που είναι στην ουσία τραπεζοϋπάλληλοι χωρίς όμως να αμείβονται όπως οι μόνιμοι τραπεζοϋπάλληλοι, χωρίς κλαδική σύμβαση, άλλοι με 6μηνες συμβάσεις και άλλοι με συμβάσεις αορίστου χρόνου, εργαζόμενοι σε συνθήκες γαλέρας, χειρότερης πολλές φορές από ό,τι στα καταστήματα, και με τον πέλεκυ της απόλυσης (που εδώ ονομάζεται συνήθως "λήξη της σύμβασης") ανά 6μηνο.

Ποια είναι άραγε η ισχύς της κλαδικής μας σύμβασης, όταν πάνω από 600 τραπεζοϋπάλληλοι στην Πειραιώς δουλεύουν με αυτόν τον τρόπο;

 

Και όποιος δει σαν αντίπαλο το συνάδελφο αυτό αντί για τον εργοδότη, κοιτάζοντας μια υποτιθέμενη εικόνα δέντρου, θα αφήσει όσο από το δάσος δεν κάηκε να καεί.

 

Από τη μία έχουμε, λοιπόν, την απόλυση (εθελούσια ή μη "έξοδο") των τραπεζοϋπαλλήλων και από την άλλη την αντικατάσταση των σταθερών σχέσεων εργασίας με ελαστικές, που και τα δύο στοχεύουν στο να μεγιστοποιούν το κέρδος του εργοδότη. Αυτός είναι ο κύριος σκοπός της τεχνολογίας για τον εργοδότη, αυτές είναι και οι συνέπειες για τους εργαζόμενους.

 

Όσο διαρκεί η καπιταλιστική βαρβαρότητα, εμείς λέμε ότι, όπως τα pc, τα ATM και η winbank, έτσι και τα e-branches δεν πρόκειται να καταργήσουν την εντατικοποίηση, τη στοχοθεσία, τα ωράρια λάστιχο, τον καταπατημένο από την εργοδοσία οργανισμό εργασίας, τις μηδενικές αυξήσεις, τις εθελούσιες απολύσεις κι όλα αυτά που βιώνουμε καθημερινά. Δεν πρόκειται να καταργήσουν το καθεστώς γαλέρας με το οποίο εργάζονται οι συνάδελφοι μας της PDS και των άλλων θυγατρικών της Πειραιώς. Το αντίθετο μάλιστα. Η εκμετάλλευση θα αυξηθεί.
Από την άλλη, ο κάθε νοήμων συνάδελφος δεν πρέπει να είναι εναντίον της νέας τεχνολογίας. Πρέπει να είναι αντίθετος με τον τρόπο που τη χρησιμοποιεί ο εργοδότης, εν τέλει σε βάρος των εργαζόμενων. Αυτό που πρέπει να διεκδικήσουμε είναι να μην επωφελείται από τη νέα τεχνολογία ο εργοδότης, η διοίκηση και τα στελέχη της τράπεζας με τους παχυλούς μισθούς, ενώ «στο διπλανό στενό υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που έχουν ανάγκη από τράπεζες τροφίμων για να επιβιώσουν» (ακόμα και αν ο  εργοδότης μπορεί να δίνει μερικά ψίχουλα για τη χορηγία γευμάτων!).
 

Λουδισμός ήταν ένα  κίνημα που ξεκίνησε τον 19o αιώνα στην Αγγλία, κατά τη διάρκεια της Βιομηχανικής Επανάστασης και σε μια δύσκολη οικονομικά εποχή λόγω των Ναπολεόντειων πολέμων, από υφαντουργούς οι οποίοι μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν τη δουλειά τους από χαμηλόμισθους και χαμηλής κατάρτισης, εργάτες που χειρίζονταν τους ηλεκτροκίνητους αργαλειούς, τις μηχανές ραψίματος και τις μηχανές γνεσίματος, τις κατέστρεφαν … Ο Μαρξ στο «Κεφάλαιο» τόνιζε την ανάγκη ανατροπής της λογικής των Λουδιτών, επειδή οι εργάτες θα έπρεπε να στρέφονται εναντίον της κοινωνικής μορφής εκμετάλλευσης και όχι εναντίον των υλικών μέσων παραγωγής…»]