Έχουν έτοιμο το «εγχειρίδιο» των ανατροπών
Πέμπτη, 25 Αύγουστος 2016 06:26
ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟ
Η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ προσπάθησε να τελειώνει και με αυτήν την εκκρεμότητα, αλλά τελικά την κληροδότησε στον ΣΥΡΙΖΑ
 
Η συζήτηση για την αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου, κύρια σε ό,τι αφορά τις προϋποθέσεις για την κήρυξη μιας απεργίας, δεν είναι καινούργιο ζήτημα. Με μεγαλύτερη ένταση τέθηκε από τις αρχές του 2013, όταν στον αστικό Τύπο πύκνωσαν τα δημοσιεύματα για «απεργίες μειοψηφιών», «ανεξέλεγκτα δικαιώματα συνδικαλιστών» και άλλα παρόμοια.

Το κλίμα που καλλιεργούσε τότε η κυβέρνηση για να νομιμοποιήσει τις ανατροπές, καταγράφεται ανάγλυφα στη δήλωση «κορυφαίου στελέχους της κυβέρνησης» που φιλοξενούταν στο «Βήμα της Κυριακής» (10/2/2013) και δήλωνε απειλητικά: «Δεν μπορεί να υποχρεωνόμαστε σε συνεχείς επιστρατεύσεις απεργών για να λειτουργήσει η κοινωνία και την ίδια στιγμή να διατηρούμε τη δυνατότητα ολιγομελών σωματείων να ακινητοποιούν δημόσιες επιχειρήσεις».

Είχαν προηγηθεί μεγάλες εργατικές - λαϊκές κινητοποιήσεις, με πολυήμερες απεργίες ενάντια στο δεύτερο μνημόνιο (Φλεβάρης 2012) και στα μέτρα που ακολούθησαν κατ' εφαρμογή του. Ετσι, στα τέλη του 2012 και στις αρχές του 2013, η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ ετοίμαζε νομοθετική πρωτοβουλία για την αλλαγή προς το χειρότερο του 1264/82 μέχρι το τέλος του έτους.

Ο «Ριζοσπάστης» έγραφε στις 12 Φλεβάρη 2013: «Τα επιτελεία του υπουργείου ετοιμάζουν σχέδιο με το οποίο θα ανατρέπεται ο τρόπος λήψης απόφασης για την προκήρυξη απεργίας, όπως ισχύει σήμερα με τον ν. 1264/1982, ενώ θα δίνεται η δυνατότητα στις επιχειρήσεις, σε περίπτωση απεργίας των εργαζομένων, να απαντούν με ανταπεργία (λοκ άουτ)».

Αν και όπως όλα δείχνουν, οι επεξεργασίες για το νέο πλαίσιο βρίσκονταν σε προχωρημένο στάδιο και κορυφώθηκαν στα τέλη του 2014, σε συνεργασία με την τρόικα, τελικά οι αλλαγές δεν προχώρησαν και παραμένουν σε εκκρεμότητα έως σήμερα. Αυτή τη «δουλειά» αναλαμβάνει να τελειώσει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ, για λογαριασμό του κεφαλαίου, έχοντας συμφωνήσει το περίγραμμα των αντιδραστικών αλλαγών με το τρίτο μνημόνιο.

Ίδιοι οι άξονες των ανατροπών τότε και τώρα

Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ εφημερίδων, οι αλλαγές που συζητιόνταν στον 1264/82 από την προηγούμενη κυβέρνηση, ήταν πάνω κάτω οι εξής:

  • Αλλαγή στον τρόπο λήψης της απόφασης για την κήρυξη απεργίας. Οι προτάσεις που βρίσκονταν στο τραπέζι είχαν ως κεντρικό προπαγανδιστικό στοιχείο την «έννοια της πλειοψηφίας», όπως κάνει και ο σημερινός υπουργός Εργασίας. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η κυβέρνηση σκόπευε να γενικεύσει την εφαρμογή του «άρθρου 4» του νόμου 1365/1983, που δεν εφαρμόστηκε ποτέ και προέβλεπε ότι για τη λήψη μιας απόφασης για απεργία απαιτούταν η απόλυτη πλειοψηφία (50%+1) των εγγεγραμμένων στο πρωτοβάθμιο σωματείο μιας ΔΕΚΟ. Μια τέτοια ρύθμιση εννοείται πως καθιστά αδύνατη σχεδόν την κήρυξη απεργίας από ένα σωματείο.

Συζητιόταν, επίσης, η αύξηση του χρόνου προειδοποίησης της απεργίας, με στόχο αυτός να αντιστοιχηθεί με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Θυμίζουμε ότι μέχρι σήμερα, ο 1264/82 προβλέπει ότι «απεργία στις πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις κηρύσσεται με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης. Για ολιγόωρες στάσεις, εφόσον δεν πραγματοποιούνται την ίδια μέρα ή μέσα στην ίδια εβδομάδα, αρκεί απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου. Η απεργία στις πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις ευρύτερης περιφέρειας ή πανελλαδικής έκτασης κηρύσσεται με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου, όπως και οι απεργίες των δευτεροβάθμιων και τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων».

  • Αλλαγή στο καθεστώς των συνδικαλιστικών αδειών. Σύμφωνα με τον 1264/82, «ο εργοδότης έχει την υποχρέωση να διευκολύνει τα μέλη των διοικητικών συμβουλίων, των ελεγκτικών επιτροπών και τους αντιπροσώπους των πρωτοβαθμίων στις δευτεροβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.

(...) Ο εργοδότης έχει την υποχρέωση να παρέχει: α) Στα μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής της πιο αντιπροσωπευτικής τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης άδεια απουσίας όσο χρόνο διαρκεί η θητεία τους. β) Στα μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων των πιο αντιπροσωπευτικών δευτεροβάθμιων οργανώσεων άδεια απουσίας έως 9 μέρες τον μήνα και έως 15 για τον πρόεδρο, αντιπρόεδρο, γεν. γραμματέα και ταμία. γ) Στους πρόεδρο, αντιπρόεδρο, γενικό γραμματέα των πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων άδεια απουσίας έως 5 μέρες τον μήνα αν τα μέλη τους είναι 500 και πάνω και έως τρεις μέρες αν είναι λιγότερα. δ) Στους αντιπροσώπους στις δευτεροβάθμιες και τριτοβάθμιες οργανώσεις άδεια απουσίας για όλη τη διάρκεια συνεδρίων που συμμετέχουν».

Το καθεστώς των συνδικαλιστικών αδειών λοιδορούταν και τότε με πρωτοφανή ψέματα ή με επιλεκτικές καταγγελίες στον Τύπο, που «πάταγαν» σε υπαρκτά φαινόμενα εκφυλισμού από τους εκπροσώπους του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Διαβάζαμε, για παράδειγμα, ότι «σε ορισμένες περιπτώσεις ΔΕΚΟ, οι συνδικαλιστικές άδειες (χιλιάδες εργατοώρες) "μοιράζονται - κατανέμονται" με αποφάσεις της διοίκησης των συνδικάτων "με απολύτως αδιαφανή τρόπο" και για "προφανείς σκοπούς"» και ότι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο «η πεποίθηση τόσο στην κυβέρνηση όσο και στις συνδικαλιστικές οργανώσεις είναι ότι "το σύστημα αυτό πρέπει να επανεξεταστεί"».

Βέβαια, πίσω από τον καβγά για τις συνδικαλιστικές άδειες, κρυβόταν και κρύβεται η επιθυμία των εργοδοτών να αρθεί κάθε προστασία για τους συνδικαλιστές, προκειμένου να τους απολύουν και να τους βγάζουν από τη μέση χωρίς καμιά συνέπεια και χωρίς κανένα εμπόδιο.

Στη βάση αυτή, οι προτάσεις της προηγούμενης κυβέρνησης κινούνταν στην κατεύθυνση να περιοριστεί ο αριθμός και οι ιδιότητες των συνδικαλιστών που δικαιούνταν άδειες και προστασία, αλλά και οι μέρες της νόμιμης άδειας, όχι βέβαια για να βελτιωθούν και να προληφθούν τα στραβά που γίνονταν με ευθύνη του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού, αλλά για να μπουν εμπόδια σε εκείνες τις συνδικαλιστικές δυνάμεις που αξιοποιούν τις συνδικαλιστικές άδειες και τη συνδικαλιστική προστασία για να οργανώσουν την πάλη των εργαζομένων ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος του, ενάντια στον εκφυλισμένο και απαξιωμένο εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό.

  • Ανταπεργία (λοκ άουτ). Η ανταπεργία είχε καταργηθεί με το νόμο 1264/82, ωστόσο από συγκεκριμένους εργοδοτικούς φορείς παρέμενε το αίτημα για επαναφορά της. Η τότε συγκυβέρνηση φαίνεται πως είχε καταλήξει ακόμα και στις διατυπώσεις για την αλλαγή του νόμου, προβλέποντας την αναγνώριση μέσω των δικαστηρίων τού δικαιώματος στον εργοδότη να μην παρέχει αντικείμενο εργασίας και να μην καταβάλει μισθό στους εργαζόμενους εκείνους που δεν συμμετέχουν στην απεργία, επικαλούμενη την κατάληψη του εργοστασίου από τους απεργούς ή την παρεμπόδιση όσων θέλουν να δουλέψουν. Στην πραγματικότητα, μιλάμε για θεσμοθέτηση της ανταπεργίας «δια της πλαγίας».
Παρέμβαση στη δομή του κινήματος

Η συζήτηση που γινόταν τότε, αφορούσε και άλλες, βαθύτερες πλευρές του συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα, που σχετίζονταν με τη δομή και τη διάρθρωσή του. Για παράδειγμα, αμφισβητούταν το δικαίωμα των Εργατικών Κέντρων να κηρύσσουν απεργία και συζητιόταν η μετεξέλιξή τους σε συνδικαλιστικές οργανώσεις με περιορισμένη παρέμβαση σε «θέματα τοπικού ενδιαφέροντος». Αλλαγές συζητιόνταν, επίσης, και στις άλλες βαθμίδες του συνδικαλιστικού κινήματος, χωρίς να γίνονται δημόσια γνωστά περισσότερα πράγματα.

Σαν πρόσχημα από την πλευρά της τότε κυβέρνησης αξιοποιούνταν «ο κατακερματισμός του συνδικαλιστικού κινήματος, η περιορισμένη αντιπροσωπευτικότητά του, η χαμηλή πυκνότητα στις τάξεις των συνδικάτων, η οικονομική τους κατάσταση», όπως γραφόταν στον Τύπο της εποχής. Μέσα από τέτοια κανάλια, άνοιγε βέβαια και το ζήτημα του τρόπου χρηματοδότησης των συνδικάτων, όπως γίνεται και σήμερα.

 
 
Ερχεται το επόμενο κύμα των περικοπών στις επικουρικές
Τρίτη, 23 Αύγουστος 2016 07:38

Στις συντάξεις του Σεπτέμβρη θα έρθει το δεύτερο και μεγαλύτερο κύμα των περικοπών στις επικουρικές συντάξεις, σύμφωνα με το νέο τρόπο υπολογισμού που προβλέπει ο ασφαλιστικός νόμος 4387/16. Σύμφωνα με την εγκύκλιο του υπουργείου Εργασίας, οι πληρωμές των επικουρικών γίνονται πλέον τη δεύτερη εργάσιμη ημέρα κάθε μήνα και αυτή τη φορά περίπου 160.000 δικαιούχοι θα υποστούν συνολικά μεσοσταθμικές μειώσεις ύψους 10% - 12%, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις θα πλησιάσουν και το 25% - 30%. Το πρώτο κύμα των μειώσεων εφαρμόστηκε στις πληρωμές των επικουρικών συντάξεων του Αυγούστου και υπολογίζεται ότι περικόπηκαν συντάξεις σε περίπου 50.000 συνταξιούχους. Ο τρίτος γύρος των περικοπών θα γίνει τους μήνες Οκτώβρη - Νοέμβρη και Δεκέμβρη και θα αφορά μόνο την αναδρομική παρακράτηση των ποσών των συντάξεων από την 1η Ιούλη του 2016. Ωστόσο, μετά το 2018 οι μειώσεις θα επεκταθούν και στις συντάξεις κάτω από 1.300 ευρώ (άθροισμα κύριας και επικουρικής), που εξαιρούνται τώρα για να εκτονώσει η κυβέρνηση τις αντιδράσεις από τις νέες περικοπές. Οι μειώσεις έχουν υπολογιστεί και γι' αυτές τις επικουρικές συντάξεις, συνεχίζουν όμως να αποδίδονται ως «προσωπική διαφορά» και θα ενσωματωθούν μετά το 2018.

 
Οργάνωση των αγώνων για ανάκτηση των απωλειών
Ανακοινώσεις - Ανακοινώσεις του ΠΑΜΕ
Σάββατο, 30 Ιούλιος 2016 06:56

Ανακοίνωση - απάντηση του ΠΑΜΕ στις κυβερνητικές εξαγγελίες για ένα δήθεν «νέο κοινωνικό κράτος»

 

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με την πολιτική της, ενώ φτωχοποιεί τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους με συνεχόμενα αντιλαϊκά μέτρα, παριστάνει τον προστάτη των αδύνατων με παροχές - ψίχουλα. Δεν κατάργησε κανένα νόμο των προηγούμενων κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, συνεχίζει να τους υλοποιεί όλους και επιπλέον πήρε μέτρα - φωτιά ενάντια στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, υπηρετώντας με τον καλύτερο τρόπο τις ανάγκες του κεφαλαίου. Αυτή η πολιτική προς όφελος των μονοπωλιακών ομίλων δημιουργεί τη δραματική κατάσταση που ζουν οι άνεργοι, η εργατική τάξη, οι συνταξιούχοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι φτωχοί αγρότες, οι νέοι και οι νέες. Με όλους τους νόμους παίρνουν από τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα και δίνουν στους μεγάλους επιχειρηματικούς και μονοπωλιακούς ομίλους. Διαμορφώνουν συνθήκες γαλέρας για να στηρίξουν το κεφάλαιο και τις ανάγκες του.

Η κατάργηση του ΕΚΑΣ και το τσάκισμα των συντάξεων ήταν επιλογή όλων των κομμάτων που ψήφισαν τα μνημόνια (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ), κατ' απαίτηση του κεφαλαίου και της ΕΕ.

Τώρα ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση έρχονται και παίζουν με τη δυστυχία του λαού. Έκοψαν το ΕΚΑΣ από τον πιο φτωχό και του υπόσχονται αντί αυτού κάρτα αλληλεγγύης για συσσίτιο και ασπιρίνες. Προκαλούν τους συνταξιούχους, όταν, με τον πρόσφατο νόμο που ψήφισαν, αφαιρούν 2,4 δισ. ευρώ από το ΕΚΑΣ και συνολικά από τους συνταξιούχους στην τετραετία 2016 - 2019 πάνω από 8 δισ. ευρώ.

Η απάντηση στις ανατροπές και την κοροϊδία είναι η οργάνωση των αγώνων για την ανάκτηση των απωλειών, για τη διεκδίκηση των πραγματικών αναγκών.

Η εργατική τάξη, που παράγει αμύθητο πλούτο, δεν μπορεί να αρκείται στα συσσίτια ή στα 200 ευρώ το μήνα ως το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα.

Η πρωτοβουλία των Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων για την κάλυψη των απωλειών σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές και για τις ΣΣΕ, που έχει ήδη αγκαλιαστεί από εκατοντάδες εργατικές οργανώσεις, δείχνει το δρόμο του αγώνα. Το ΠΑΜΕ καλεί τα συνδικάτα να κάνουν υπόθεση όλων των εργαζομένων τις διεκδικήσεις αυτές και να μη δείξουν καμία εμπιστοσύνη στις ψευτιές της κυβέρνησης ότι δεν πρόκειται να στηρίξει τις απαιτήσεις του ΣΕΒ για τις ομαδικές απολύσεις, την παραπέρα μείωση του κατώτατου μισθού, την περιστολή των συνδικαλιστικών ελευθεριών, την ουσιαστική κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας, την παραπέρα εργασιακή ζούγκλα που θέλουν να επιβάλουν.

Αυτήν την αντιδραστική πολιτική σε βάρος της πλειοψηφίας της κοινωνίας επιβάλλει το βάρβαρο σύστημα που αποτελείται από το κεφάλαιο, τα κόμματα που διαχειρίζονται τις ανάγκες του, άλλους μηχανισμούς καταστολής και επιβολής, καθώς και τις συνδικαλιστικές παρατάξεις που συνδιαλέγονται και συναινούν στη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, στην κατάργηση κοινωνικών δικαιωμάτων και στην αντικατάστασή τους με συσσίτια και ψίχουλα.

Αυτό το σύστημα δεν μπορεί να στηρίζεται από τα θύματά του. Γι' αυτό, η γραμμή ρήξης και ανατροπής αυτής της πολιτικής είναι η πιο ρεαλιστική και χρειάζεται να αγκαλιαστεί από την πλειοψηφία των εργαζομένων και των εργατικών οργανώσεων. Είναι η καλύτερη απάντηση στο κεφάλαιο, στην ΕΕ, στην κυβέρνηση και σε όλα τα κόμματα που στηρίζουν αυτήν τη στρατηγική.

Αυτός ο δρόμος της αμφισβήτησης και του αγώνα μπορεί να οδηγήσει και σε εργασιακές, ασφαλιστικές και άλλες κοινωνικές κατακτήσεις.

 
Χρειαζόμαστε δικό μας σχέδιο
Σχόλια - Σχολιανά
Κυριακή, 31 Ιούλιος 2016 12:07

ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ

Η ένταση της επίθεσης καθορίζει και το μέγεθος της συσπείρωσης που απαιτείται

 

Οταν κοντά ένα μήνα πριν μια σειρά Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα έπαιρναν την πρωτοβουλία να απευθύνουν ένα «κάλεσμα συμπόρευσης κι αγώνα για να διαμορφώσουμε τους όρους αντεπίθεσης του εργατικού κινήματος ενιαία, κατά κλάδο, πανελλαδικά», ώστε «να αγωνιστούμε μαχητικά, ανυποχώρητα, κανένας να μη δουλεύει χωρίς Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, χωρίς συγκροτημένα δικαιώματα», η πραγματικότητα ήταν μία: «Οι απώλειές μας είναι μεγάλες. Συνυπολογίζοντας όλους τους παράγοντες, μπορούμε να εκτιμήσουμε πως οι συνολικές απώλειες στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων φθάνουν ή και προσεγγίζουν το 50% την περίοδο της κρίσης. Η επίθεση στον κατώτατο μισθό είχε ως αποτέλεσμα οι αποδοχές το 2014 να είναι χαμηλότερες ακόμα και από τα κατώτατα όρια των αρχών της δεκαετίας του 1990».

Στόχοι πάλης

Για την αντιμετώπιση αυτής της πραγματικότητας από τα ταξικά συνδικάτα προσδιορίστηκαν οι παρακάτω στόχοι πάλης ως πρόταση για συζήτηση σε όσο το δυνατόν περισσότερες οργανώσεις:

-- Να διεκδικήσουμε την επαναφορά του βασικού μισθού στα 751 ευρώ, την κατάργηση του αντεργατικού πλαισίου για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και την επαναφορά των κλαδικών συλλογικών διαπραγματεύσεων. Τα δικαιώματά μας, ο κλεμμένος ιδρώτας και το αίμα μας δεν είναι περασμένα, ξεχασμένα.

-- Ν' απαιτήσουμε την κατάργηση του νέου μισθολογίου και της αντιδραστικής αξιολόγησης στο Δημόσιο, την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, την κάλυψη των απωλειών των δημοσίων υπαλλήλων.

-- Να διεκδικήσουμε Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με αυξήσεις στους μισθούς με κριτήριο τις τεράστιες απώλειες στο εργατικό εισόδημα σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς.

-- Να διεκδικήσουμε την επαναφορά των κομμένων συντάξεων και επιδομάτων.

-- Να διεκδικήσουμε την προστασία των ανέργων με αύξηση του επιδόματος ανεργίας.

-- Να μπει φρένο στη φοροληστεία των εργαζομένων.

-- Να πληρώσουν οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες και οι εφοπλιστές.

Και τονίστηκε η ανάγκη «με βάση αυτό το καταρχήν πλαίσιο, κάθε κλάδος, κάθε σωματείο να αναλάβει το δικό του μερίδιο ευθύνης στον ενιαίο, κοινό αγώνα της εργατικής τάξης» με τη σημείωση πως «στους δρόμους του αγώνα θα κριθούμε όλοι και μπορούμε να συναντηθούμε, διαμορφώνοντας ένα ενιαίο και σταθερό μέτωπο αγώνα».

Ο αντίπαλος

Στο διάστημα που μεσολάβησε έγινε ακόμα πιο επιθετικός ο σχεδιασμός της αστικής τάξης. Ο ΣΕΒ έκανε ήδη καθαρό πως από τη σκοπιά των βιομηχάνων

 

Περισσότερα...
 
Οι γελοιογραφίες της εβδομάδας (2016.34)
Γελοιογραφίες

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

 

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

 

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

 

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

 

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

 

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

 
«ΈναρξηΠροηγούμενο12345678ΕπόμενοΤέλος»

Σελίδα 1 από 8