Κλιμακώνουμε τον αγώνα ενάντια στην αντιλαϊκή επίθεση, την πάλη για τις σύγχρονες ανάγκες μας
Ανακοινώσεις - Ανακοινώσεις του ΠΑΜΕ
Τρίτη, 28 Φεβρουάριος 2017 10:39

Αποσπάσματα από την εισήγηση της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ

στη σύσκεψη σωματείων και συνδικαλιστών της Αττικής που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 23/2

Τη μαζική σύσκεψη σωματείων και συνδικαλιστών φιλοξένησαν οι εργαζόμενοι του «Athens Ledra», στο χώρο του ξενοδοχείου

 

Τη μαζική σύσκεψη σωματείων και συνδικαλιστών φιλοξένησαν οι εργαζόμενοι του «Athens Ledra», στο χώρο του ξενοδοχείου

*

Τα μαζικά συλλαλητήρια που οργάνωσαν την περασμένη Τρίτη σε όλη τη χώρα Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και Συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, τσαλακώνουν την εικόνα που προσπαθεί να περάσει η κυβέρνηση, ότι τα μέτρα έχουν τη συναίνεση του λαού. Εδωσαν μια πρώτη, άμεση και μαχητική απάντηση στη συμφωνία κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ για τα επόμενα σκληρά μέτρα σε Φορολογικό, Ασφαλιστικό και Εργασιακά.

Το μήνυμα που έστειλαν είναι ότι θα οργανώσουμε την αντίσταση των εργαζομένων, με ένταση της προσπάθειας για την οργάνωση στους τόπους δουλειάς και στους κλάδους, για τη συσπείρωση περισσότερων εργατικών - λαϊκών δυνάμεων στην πάλη για ανάκτηση των απωλειών και κατάργηση των αντεργατικών νόμων, για δικαιώματα με βάση τις σύγχρονες ανάγκες.

Απευθύνουμε κάλεσμα οργάνωσης και ανόδου των αγώνων, κλιμάκωσης της πάλης με επίκεντρο τους εργασιακούς χώρους σε κάθε κλάδο, με συντονισμό και αλληλεγγύη. Απευθύνουμε κάλεσμα αγώνα, ενημέρωσης και προετοιμασίας των εργαζομένων μέσα από μαζικές συλλογικές διαδικασίες, με γενικές συνελεύσεις, συσκέψεις, συζητήσεις, για να δοθεί μαζική μαχητική απεργιακή απάντηση στη νέα ολομέτωπη επίθεση που εξαπολύουν στη ζωή μας.

Να μην υπάρξει μέρα χαμένη στην προετοιμασία της εργατικής τάξης για πιο σκληρούς και απαιτητικούς αγώνες. Ανεξάρτητα από το πότε θα αποφασίσει η κυβέρνηση να νομοθετήσει τα αντιλαϊκά μέτρα που συμφώνησε στο Γιούρογκρουπ, χρειάζεται τις επόμενες μέρες σχεδιασμένα και μεθοδικά να ανοίξει η συζήτηση στους τόπους δουλειάς για την ανάγκη αγωνιστικής κλιμάκωσης με όλες τις μορφές και με απεργία. Να οργανωθούν εκατοντάδες περιοδείες και εξορμήσεις σε χώρους δουλειάς και επιχειρήσεις.

Δυναμώνουμε το μέτωπό μας στην κυβέρνηση, στην εργοδοσία και στην ΕΕ, επιδιώκοντας να οργανωθεί η εργατική και λαϊκή πάλη ενάντια στα νέα μέτρα που σχεδιάζουν, αλλά και να προβάλει τα αιτήματα των σύγχρονων αναγκών μας.

Αξονες στους οποίους εστιάζουμε τη συζήτηση στους χώρους δουλειάς

Σε ποιους άξονες πρέπει να οργανωθεί η συζήτηση στους κλάδους και στους χώρους δουλειάς:

-- Να αποκαλύψουμε τα επιχειρήματα της κυβέρνησης και της εργοδοσίας περί «δίκαιης ανάπτυξης», «δίκαιης αναδιανομής» που θα φέρουν νέες θέσεις εργασίας, αυξήσεις σε μισθούς και περισσότερα κρατικά κονδύλια για κοινωνική πολιτική.

-- Να αποκαλύψουμε την προπαγάνδα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ περί «ισοδύναμων» και «αντισταθμιστικών», που επιδιώκει να συγκαλύψει τον αντιλαϊκό χαρακτήρα των μέτρων.

-- Να συζητήσουμε πλατιά με τους εργαζόμενους ότι δεν πρέπει να φοβηθούν από τις απειλές και τα εκβιαστικά διλήμματα της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων της πλουτοκρατίας.

-- Να ξεσκεπαστούν η προπαγάνδα και οι θέσεις της αντιπολίτευσης και των άλλων αστικών κομμάτων, τα οποία ασκούν κριτική από την ίδια αντιλαϊκή σκοπιά που πολιτεύεται και η κυβέρνηση.

-- Να αναδειχθεί ακόμα πιο ολοκληρωμένα ότι δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή ανάπτυξη με κανένα μείγμα αστικής διαχείρισης.

Επιδιώκουμε να βαθαίνει η δυσαρέσκεια εργατικών και λαϊκών τμημάτων που αποστρέφονται την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, να παίρνει πιο συνεπή και ταξικά χαρακτηριστικά, να δυναμώνει η αντίληψη ότι η προοπτική της αποδέσμευσης από την ΕΕ μόνο δεμένη με την προοπτική της ρήξης με τους επιχειρηματικούς ομίλους και την εξουσία τους μπορεί να χειραφετήσει την εργατική τάξη.

Να δυναμώσει το μέτωπό μας στον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό. Εφτασε η 4η μέρα από την ανακοίνωση του πλαισίου της συμφωνίας και ακόμα η τελευταία ανακοίνωση της ΓΣΕΕ αφορά το διάλογό της με το ΔΝΤ!

ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, αλλά και μια σειρά Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα που στηρίζουν τη στρατηγική του κεφαλαίου και τον ευρωμονόδρομο, με τη λογική του κοινωνικού εταιρισμού, οδηγούν την εργατική τάξη στο συμβιβασμό και στη μοιρολατρία. Επιδιώκουν να στριμώξουν τις ανάγκες και τις διεκδικήσεις των εργαζομένων στα όρια του «ρεαλιστικού» της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Στηρίζουν ολόπλευρα την κατεύθυνση της αστικής τάξης για «εθνική συναίνεση».

Υπονομεύουν τους αγώνες και την οργάνωση των εργαζομένων, δίνουν συνεχώς διαπιστευτήρια στα αφεντικά. Μια ακόμη απόδειξη είναι η ενιαία στάση τους στο συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, όπου νομιμοποιούν εκφυλιστικά φαινόμενα, επιχειρούν εκτεταμένη νοθεία, αποδέχονται την ωμή δικαστική επέμβαση στο συνδικαλιστικό κίνημα καθ' υπόδειξη κυβέρνησης και εργοδοσίας. Οι εργαζόμενοι πρέπει να τους γυρίσουν αποφασιστικά την πλάτη.

Κριτήριο τα συμφέροντά μας, όχι τα κέρδη των αφεντικών

Ανοίγουμε με στόχους πάλης και αιτήματα το θέμα των σύγχρονων αναγκών της εργατικής τάξης, πώς αξίζει σήμερα να ζούμε και να δουλεύουμε με βάση την ανάπτυξη της επιστήμης και των παραγωγικών μέσων. Μπορούμε να συμβιβαστούμε με την εκτεταμένη ανεργία, τους μισθούς πείνας και τη δουλειά - λάστιχο, το μοίρασμα μιας κακοπληρωμένης θέσης εργασίας σε δύο και τρεις εργαζόμενους;

Η μόνη ελπιδοφόρα επιλογή βρίσκεται στους ταξικούς αγώνες για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας, για την ανάπτυξη προς όφελος των εργαζομένων και όχι των κερδών των μονοπωλίων, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Αγωνιζόμαστε για:

-- Μόνιμη σταθερή εργασία για όλους, με συλλογική σύμβαση, 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, Κοινωνική Ασφάλιση, προστασία στη δουλειά. Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, κάλυψη των απωλειών τώρα.

-- Κατάργηση των ατομικών συμβάσεων εργασίας και των ενώσεων προσώπων.

-- Να μην πληρώνεται κανένας εργαζόμενος με μισθό κάτω από 751 ευρώ.

-- Να μη μένει κανένας άνεργος χωρίς κάλυψη. Επίδομα ανεργίας 600 ευρώ για όλο το διάστημα της ανεργίας.

-- Κατώτερη κύρια σύνταξη στα 600 ευρώ και κάλυψη των απωλειών σε συντάξεις, κύριες και επικουρικές. Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων και των τριών μνημονίων.

-- Απαγόρευση πλειστηριασμών για την εργατική - λαϊκή οικογένεια.

-- Ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, στην παράδοση του δημόσιου πλούτου στους επιχειρηματικούς ομίλους, στις επιπτώσεις στους εργαζόμενους με ένταση της εκμετάλλευσης και των απολύσεων, την αύξηση τιμών για τη λαϊκή οικογένεια σε ηλεκτρικό, νερό, εισιτήρια, τηλέφωνο, βασικά αγαθά.

Αναδεικνύουμε τις αιτίες που εμποδίζουν την κοινωνική πρόοδο. Η ΕΕ γίνεται όλο και πιο αντιδραστική και οι εργαζόμενοι θα ζήσουν συνθήκες μεγάλης φτώχειας κι εξαθλίωσης αν δεν ξεσηκωθούν. Ολοένα και περισσότερο γίνεται αντιληπτό ότι ο αγώνας για την κάλυψη των απωλειών, για μια αξιοπρεπή ζωή, ο αγώνας για την αποδέσμευση από την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, όπως το ΝΑΤΟ, συνδυάζεται αντικειμενικά με την προοπτική της ρήξης με την εξουσία των μονοπωλίων και την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Κρινόμαστε στην αποφασιστική ισχυροποίηση των ίδιων των συνδικάτων

Εκεί που θα κριθούμε όλοι μας, πρώτα και κύρια οι διοικήσεις των Ομοσπονδιών, των Εργατικών Κέντρων και των Συνδικάτων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, είναι στα πιο αποφασιστικά βήματα που πρέπει να μετρήσουμε στην οργάνωση της πάλης, με ισχυροποίηση δεσμών στους χώρους δουλειάς και αποφασιστική ισχυροποίηση των ίδιων των συνδικάτων.

Η προετοιμασία των αγώνων για το Ασφαλιστικό αλλά και η προετοιμασία για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ μάς δείχνουν τον τρόπο δουλειάς που πρέπει να εδραιώσει κάθε συνδικαλιστική οργάνωση.

Κρίσιμο ζήτημα είναι η ολοκληρωμένη συζήτηση στους χώρους δουλειάς και τους κλάδους για το περιεχόμενο της πάλης, το διεκδικητικό πλαίσιο κάθε σωματείου, δεμένο με το σχεδιασμό πάλης. Ετσι μαζικοποιείται το σωματείο, συγκεντρώνει δυνάμεις στην πάλη ενάντια στην εργοδοσία και την κυβέρνηση, όταν υπερασπίζεται καθημερινά και δραστήρια τα συμφέροντα των μελών του και όλων των εργαζομένων του χώρου δουλειάς ή του κλάδου. Ετσι διαπαιδαγωγεί και ατσαλώνει τα μέλη για ακόμα μεγαλύτερες μάχες.

Χρειάζεται να εξασφαλιστεί η συλλογικότητα στο σχεδιασμό και στην οργάνωση της δουλειάς. Μόνο έτσι μπορεί να βρει ο εργαζόμενος τη θέση του, να συμβάλει στη λήψη και στην υλοποίηση των αποφάσεων, να κρίνει τον προδοτικό ρόλο του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Μέσα στις συλλογικές διαδικασίες προωθείται η συσπείρωση δυνάμεων στην ταξική γραμμή, αναπτύσσεται η διαπάλη με τη γραμμή του συμβιβασμού.

Πρακτικά μέτρα και κρίσιμα μέτωπα

Ποια πρακτικά μέτρα χρειάζεται αποφασιστικά να σχεδιάσουν όλες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις:

  • Αμεσα, χωρίς καμιά καθυστέρηση να συνεδριάσουν όλα τα ΔΣ των Ομοσπονδιών, των Εργατικών Κέντρων, των Συνδικάτων. Να οργανωθεί ουσιαστική συζήτηση για τις εξελίξεις, το πλαίσιο πάλης κάθε συνδικάτου, τις μαζικές διαδικασίες που θα επιδιώξει να γίνουν και το αγωνιστικό τους πρόγραμμα.
  • Ο Μάρτης να είναι μήνας πλατιάς συζήτησης στους χώρους δουλειάς, στις επιχειρήσεις και στους κλάδους. Να οργανωθούν εκατοντάδες γενικές συνελεύσεις, συγκεντρώσεις, συσκέψεις, να αξιοποιηθεί κάθε κατάλληλη μορφή συλλογικών και μαζικών διαδικασιών.
  • Κάθε συνδικάτο και Επιτροπή Αγώνα να εξασφαλίσει έγκαιρα την αξιοποίηση καλά δουλεμένων ανακοινώσεων. Να οργανωθεί η προπαγάνδα με αφίσες, πανό, «εφημερίδες τοίχου», σποτάκια στις ιστοσελίδες των συνδικάτων και κάθε άλλη κατάλληλη μορφή.
  • Οι συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ πρέπει να δουλέψουν με έναν τέτοιο προσανατολισμό σε όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, ακόμα κι αν στα ΔΣ είναι μειοψηφία. Είναι δεκάδες τα σωματεία και οι συνδικαλιστές που δεν συμβιβάζονται με την αδράνεια και τη μοιρολατρία, που δεν συμβιβάζονται με την πολιτική του κεφαλαίου. Χρέος μας είναι να δώσουμε το χέρι σε όποιον θέλει να αντιπαλέψει αυτή τη βάρβαρη πολιτική.
  • Μαζικοποιούμε τα σωματεία, δυναμώνουμε τη λειτουργία τους. Επιδιώκουμε να συσπειρώσουμε εκατοντάδες νέους εργάτες, ειδικά νέους σε ηλικία, γυναίκες, μετανάστες. Τα γραφεία των συνδικάτων και τα στέκια των Λαϊκών Επιτροπών να αποκτήσουν ζωή, να γίνουν χώροι συνάντησης και προετοιμασίας των αγώνων.

Η πάλη ενάντια στα νέα μέτρα απαιτείται να συνδυαστεί με το σύνολο των διεκδικήσεων της εργατικής τάξης.

Δυναμώνουμε την πάλη για μια σειρά κρίσιμα μέτωπα που συμβάλλουν στην ενίσχυση της οργάνωσης και του αγώνα των εργαζομένων, όπως:

-- Το μέτωπο των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

-- Η πάλη ενάντια στην απλήρωτη ανασφάλιστη δουλειά, για τις συνθήκες δουλειάς στους εργασιακούς χώρους.

-- Οι αγώνες ενάντια στα «δουλεμπορικά» γραφεία.

-- Η δράση σωματείων, Λαϊκών Επιτροπών για το μεγάλο μέτωπο της Υγείας.

-- Ο συντονισμός των εργαζομένων με τους μικρομεσαίους αγρότες και τους αυτοαπασχολούμενους στην πάλη για το Ασφαλιστικό.

-- Η ενίσχυση της αλληλεγγύης των σωματείων για όσους αγωνίζονται αλλά και για όσους υποφέρουν. Τους πρόσφυγες, τους ανέργους, τους απλήρωτους, τους φτωχούς στις γειτονιές.

 

Σημαντικός σταθμός της δράσης μας είναι ο απεργιακός εορτασμός της πρωτομαγιάς.

 

Εχουμε συνείδηση των δυσκολιών και των εμποδίων, όμως δεν πρόκειται να συμβιβαστούμε. Οι Ομοσπονδίες, τα Εργατικά Κέντρα, τα Συνδικάτα και οι Επιτροπές Αγώνα, που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για την ισχυροποίηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ και της εργοδοσίας. Επιδιώκουμε μέσα απ' όλη αυτή την προσπάθεια το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα να δυναμώσει. Νέες δυνάμεις να ενταχθούν στα σωματεία. Να μετρήσουμε βήματα στη συσπείρωση και νέων σωματείων στο ΠΑΜΕ. Αυτή είναι η εγγύηση για τους νέους νικηφόρους αγώνες της τάξης μας. Δίνουμε μάχη, οργανώνουμε πάλη σε κάθε κλάδο για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας, για δικαιώματα στη δουλειά και τη ζωή με βάση την εποχή μας, τον 21ο αιώνα.

 
Καμπάνια για τα σύγχρονα δικαιώματα των γυναικών στην εργασία, τη μητρότητα, τον ελεύθερο χρόνο
Τετάρτη, 22 Φεβρουάριος 2017 11:29

Το εξώφυλλο του πρόσφατου Δελτίου της ΟΓΕ, που είναι αφιερωμένο στην καμπάνια

Τα σύγχρονα δικαιώματα των γυναικών στην εργασία, τη μητρότητα και τον ελεύθερο χρόνο θέτει η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) στο επίκεντρο της καμπάνιας που ξεκινά.

«Παλεύουμε μαζί για δημιουργική ζωή, με δικαιώματα στην εργασία και στη μητρότητα» είναι το σύνθημα της καμπάνιας, το οποίο αποφασίστηκε στη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας, την Κυριακή 12/2.

Μέσα από το τρίπτυχο εργασία - μητρότητα - ελεύθερος χρόνος, η ΟΓΕ επιδιώκει να αναδείξει όλες τις σύγχρονες πλευρές της ανισοτιμίας, να προβάλει τα αιτήματα που διεκδικεί με βάση τις σύγχρονες ανάγκες των γυναικών. Στόχος της ΟΓΕ είναι και μέσα από τη δραστηριότητα που σχεδιάζει, να συμβάλει στην ανάδειξη της σημασίας της συλλογικής δράσης στη συνείδηση περισσότερων γυναικών, να μετρήσει συγκεκριμένα βήματα στη συμμετοχή στους γυναικείους Συλλόγους και Ομάδες, στα εργατικά σωματεία, στις Ενώσεις αυταπασχολουμένων, στους Αγροτικούς Συλλόγους.

Η ΟΓΕ θα ξεκινήσει την καμπάνια την Τετάρτη 1 Μάρτη, με συνέντευξη Τύπου που θα παραχωρήσει στις 12 το μεσημέρι, στα γραφεία του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (Ακαδημίας 60).

Περισσότερα...
 
Για τον κοινωνικό χαρακτήρα του θεάτρου και την καινοτόμα συμβολή του Κουν
Επικαιρότητα - Χρήσιμες πληροφορίες
Τρίτη, 28 Φεβρουάριος 2017 11:07

Στις 14 του Φλεβάρη συμπληρώθηκαν τριάντα χρόνια από το θάνατο του μεγάλου σκηνοθέτη και καινοτόμου δασκάλου του ελληνικού θεάτρου, του Κάρολου Κουν. Με αφορμή αυτή την επέτειο, ανατρέχουμε σε αποσπάσματα από τα λόγια του ίδιου του Κουν, που δείχνουν πώς έβλεπε την κοινωνική διάσταση του θεάτρου, αλλά και από τα λόγια του ποιητή Νίκου Γκάτσου για τον καινοτόμο ρόλο του Κουν στο θέατρο.

  • Ελεγε, λοιπόν, ο Κ. Κουν σε διάλεξή του το 1943 για τον όμιλο των φίλων του «Θεάτρου Τέχνης»:

«Η Τέχνη είναι μεγάλη. Θα την πλησιάσουμε με ευλάβεια και σεβασμό. Δεν έχουμε το δικαίωμα να την κατεβάσουμε στο ανάστημά μας.

Αυτή η τάση, ιδίως στο θέατρο, είναι κάτι το συνηθέστατο. Κατά γενικό κανόνα κανένας ηθοποιός δεν θεωρεί κανένα ρόλο πάνω απ' τις δυνάμεις του. Ετσι σχεδόν μια έμφυτη τόλμη για το κάθε τι, μια τόλμη που πηγάζει από τη βαθύτερη αμάθεια, και τον πιο φτηνό αριβισμό. (...) Το θέατρο, όπως εμφανίζεται, δεν είναι Τέχνη, δεν έχει σκοπό να ανυψώσει το πνευματικό επίπεδο του λαού μας, δεν επιδιώκει να μορφώσει ολοένα περισσότερους ανθρώπους ψυχικά πλατιά. Το θέατρο, όπως είναι, ενδιαφέρεται απλώς να τέρψει και να δημιουργήσει αυτό που λέγεται κοινά "εμπορικές επιτυχίες". (...) Το πλατύ κοινό είναι ναρκωμένο, εμείς το ναρκώσαμε. Κι αν βαθύτερα, όπως κάθε άνθρωπος, ζητά κάτι καλύτερο, δεν έχει συναίσθηση ακόμα όχι το τι ζητά, αλλά μήτε το ότι ζητά κάτι.

Ασφαλώς το θέατρο, όπως υπάρχει σήμερα με το φτηνό βεντετισμό από τη μία μεριά και τον επιχειρηματία από την άλλη, δε θα προσπαθήσει ποτέ να του ξυπνήσει μια τέτοια αίσθηση. Οι καλλιτέχνες για να ενσαρκώσουν κάτι ανώτερο, πρέπει να το καταλάβουν και να το πιστέψουν. (...)

Χρειάζεται απ' αρχής να μορφωθεί ο καλλιτέχνης. Να μάθει να αγαπά, και πρώτα απ' όλα, να σέβεται τη δουλειά του. Να νιώσει το βάρος της αποστολής του. Η Κοινωνία, από την άλλη μεριά, πρέπει να του δώσει τα μέσα να καλλιεργηθεί, να πλουτύνει τον ψυχικό του κόσμο και να του προσφέρει μια υποφερτά άνετη ζωή. (...)

Υπάρχει επιτακτική ανάγκη ενός συνολικού αγώνα, κι ας μη γελιόμαστε, για αγώνα πρόκειται, ενάντια σε κάθε σαθρή εκδήλωση στο θέατρο. Ηθοποιοί, όσοι μπορούν να προσαρμοστούν σε μια πιο υγιή κατάσταση, κριτικοί, θεατές, ας συσπειρωθούνε κι ας αποτελέσουνε ένα αδιάσπαστο σύνολο. Μόνο από τέτοιες συνολικές προσπάθειες που μπορούν να εμπνεύσουν ένα γενικό φανατισμό, θα βρει το θέατρο τη γιατρειά του και θα γλιτώσει από το βραχνά του επιχειρηματία από τη μία μεριά, του βεντετισμού από την άλλη, κι από όλα τα αντικαλλιτεχνικά μέτρα που, ίσως και κάποτε δικαιολογημένα, παίρνουν οι μικρότεροι ηθοποιοί για να προασπίσουν τους εαυτούς τους.

Εμείς, για να εξουδετερώσουμε αυτά τα κακά, δημιουργήσαμε πρώτα πρώτα για να αποφύγουμε την καταστρεπτική επίδραση του επιχειρηματία στη δουλειά μας, το σωματείο "Θέατρο Τέχνης", με σκοπό να αποκλειστεί η ατομική κερδοφορία για κάθε συνδεδεμένο με το θέατρο. Από την άλλη, για την καταπολέμηση του βεντετισμού, θέσαμε σαν αρχή μας ότι το θέατρό μας θα είναι ένα θέατρο συνόλου και οι συνεργάτες του θα αμείβονται σχεδόν ίσα».

  • Ο Νίκος Γκάτσος, σε κείμενό του γραμμένο το 1959 με τίτλο «Το αστέρι και η λεοπάρδαλις», γράφει μεταξύ άλλων:

«Καθώς περνάν τα χρόνια, κι οι εποχές μας ξεγελάνε κάθε φορά με τα άνθη και τα χιόνια της απιστίας τους, η παράξενη μορφή του Καρόλου Κουν, περιφρονώντας την τέφρα του καιρού, αποκτά ολοένα και περισσότερο την έκταση και τη σημασία ενός συμβόλου. Ο άνθρωπος αυτός, ο παντοτινά ξένος ανάμεσά μας, που με τη βαθειά του εκλεκτική συγγένεια κατόρθωσε να συλλάβει την εσωτερική αγωνία του σύγχρονου κόσμου, πριν αυτή γίνει καθολική συνείδηση, και που δεν δίστασε, σε ανύποπτους ακόμα καιρούς, να κλονίσει τις πατροπαράδοτες πεποιθήσεις μας για την αξία του μέτρου και του ρυθμού - δικαιώνεται σήμερα σαν πρωτοπόρος και ανανεωτής του Ελληνικού θεάτρου.

Πρωτοπόρος, γιατί μόνος αυτός στην περιοχή του είχε την τόλμη να ασεβήσει σε δύο μεγάλα είδωλα του κοινού, την ωραιολογία και την ωραιοπάθεια, και ανανεωτής, γιατί στο βάθρο που άφησαν κενό οι φανατικές αυτές εχθρές του Διονύσου έστησε, ζυμωμένη με το αίμα του, την ανησυχία μιας άλλης αλήθειας, πιο φλογερής, πιο δύσκολης, και τελικά πιο ανθρώπινης. Χωρίς τον Κουν, το Ελληνικό θέατρο θα συνέχιζε φυσιολογικά την πορεία του προς την άνοδο και θα πραγματοποιούσε μερικές απ' τις πιο λαμπρές ως τώρα επιτεύξεις του, αλλά δεν θα είχε ποτέ γνωρίσει τον ακατέργαστο θησαυρό μιας αντίληψης που ενσωματώνεται σιγά - σιγά στη θεατρική μας παράδοση και αποτελεί τη μόνη υπολογίσιμη κληρονομιά για το μέλλον. (...)

Αναζητώντας τις ρίζες του σε ένα σκοτεινό κι ανεξερεύνητο δρυμό, με μόνα του τεχνικά εφόδια κάποιες υποδείξεις του Στανισλάβσκι και του Μάγερχολντ, ο Κουν πήρε στα χέρια του έργα και χαρακτήρες πασίγνωστους, και με το πολυδουλεμένο αυτό υλικό έπλασε μια αυθαίρετη κοινωνία ανθρώπων, που, με εξαρθρωμένες κινήσεις, με άναρθρες φράσεις και κωμικούς πολλές φορές μορφασμούς, κατόρθωνε να μας φέρνει πάντοτε σε βαθύτερη επικοινωνία με τους συγγραφείς και σε αμεσότερη επαφή με την ευαισθησία της εποχής μας. (...)

Ο πανικός κι η αγωνία δεν είναι δώρο ή κατάρα του καθενός, κι ο Κουν που, με τη βαθειά του καλλιτεχνική καλλιέργεια, την τέλεια τεχνική του κατάρτιση και την έμφυτη ικανότητά του να ζωντανεύει ανθρώπους πάνω στη σκηνή, θα μπορούσε να συνθηκολογήσει άνετα και να εκμεταλλευτεί όσο κανένας άλλος τη στιλπνή επιφάνεια, προτίμησε την επώδυνη σκοτεινιά του βυθού, την άσκοπη αναζήτηση ενός χαμένου μαργαριταριού μέσα στη λάσπη. (...)

Πίσω από τους πιο ουδέτερους ρόλους, πίσω από τους πιο ασήμαντους ηθοποιούς, παραφυλάνε ανάλλαχτοι οι πρωταγωνιστές του παράδοξου αυτού κόσμου, περιμένοντας, με ένα νόημα του δημιουργού τους, να βγουν από τη σιωπηλή τους αφάνεια και να ξαναρχίσουν την περιπέτεια της ζωής (...) Τον απελπισμένο αυτόν αγώνα τους, την πάλη να συμφιλιωθούν μέσα στην ψυχή του ανθρώπου ο δαίμονας κι ο άγγελος, το περιστέρι κι η λεοπάρδαλις, η τρυφερότητα και το πάθος - κανείς δεν τον έκαμε υπόθεση της ζωής του όπως ο Κουν, και κανείς από τη γενιά του δεν μπόρεσε, όπως αυτός, να τον ζωντανέψει σε όλο το μεγαλείο και τη φρίκη του.

Για όσους θέλουν να βλέπουν και να δέχονται, η προσφορά του Κουν στο Ελληνικό θέατρο δεν είναι προσφορά ενός σπουδαίου ή μέτριου ερμηνευτή, αλλά μοναδική καταβολή ενός καλλιτέχνη, που έρχεται ολόισια από τη μεγάλη γενιά των δημιουργών».

 
Νέο πετσόκομμα συντάξεων στο Ασφαλιστικό που... είχε «κλείσει»
Σχόλια - Σχολιανά
Τρίτη, 28 Φεβρουάριος 2017 10:20

Η «καταρχήν συμφωνία» κυβέρνησης και κουαρτέτου στο πρόσφατο Γιούρογκρουπ και η επιστροφή των «κλιμακίων» τις επόμενες μέρες σηματοδοτούν τον νέο κύκλο αντιλαϊκής επίθεσης προς όφελος του κεφαλαίου, στην πρώτη γραμμή του οποίου βρίσκεται η νέα επίθεση στα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα.

Πριν ακόμα ο νόμος - λαιμητόμος τεθεί σε πλήρη εφαρμογή, ο οποίος υποτίθεται ότι «έκλεινε οριστικά» το Ασφαλιστικό, αυτό «ανοίγει» ξανά. Πριν οι συνταξιούχοι νιώσουν στο πετσί τους το σύνολο των ανατροπών και των περικοπών που επιβάλλει ο νόμος αυτός - οι οποίες μαζί με την αύξηση των εισφορών των ασφαλισμένων και μόλις στην πρώτη τετραετία εφαρμογής του (2016 - 2019) ξεπερνούν τα 8 δισ. ευρώ, πριν ακόμα οι νέοι συνταξιούχοι, που υπέβαλαν αίτηση συνταξιοδότησης μετά τις 12/5/2016, «καταλάβουν» το μέγεθος των μειώσεων στις συντάξεις τους, πριν ακόμα διαφανούν στο σύνολό τους οι αρνητικές συνέπειες και για άλλες παροχές (στον κλάδο της Πρόνοιας, της αναπηρίας, στις παροχές Υγείας), η κυβέρνηση συμφώνησε να προνομοθετήσει νέα μόνιμα μέτρα σε βάρος εργαζομένων και συνταξιούχων, τα οποία θα τεθούν σε εφαρμογή μετά την ολοκλήρωση του τρίτου μνημονίου...

Οι «δεσμεύσεις» και τα... «αντισταθμίσματα»

Σύμφωνα με τις κυβερνητικές πηγές (και το... «καλό σενάριο»!), οι νέες περικοπές στο Ασφαλιστικό υπολογίζονται στο 0,75% του ΑΕΠ, δηλαδή περίπου 1,4 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση. Στην πρώτη γραμμή του τσεκουρώματος μπαίνει η λεγόμενη «προσωπική διαφορά», δηλαδή το ποσό που σύμφωνα με την κυβέρνηση θα συνεχιζόταν να καταβάλλεται σε όσους είναι ήδη συνταξιούχοι, για να καλύψει τη διαφορά ανάμεσα στη σύνταξή τους και τη νέα χαμηλότερη σύνταξη που προκύπτει από τον επανυπολογισμό με βάση το νέο νόμο. Από αυτήν τη νέα αντιασφαλιστική παρέμβαση, υπολογίζεται ότι πλήττονται περίπου 1,4 εκατομμύρια συνταξιούχοι, την ίδια ώρα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, νομοθετώντας την «προσωπική διαφορά», «έσκιζε τα ρούχα της» ότι δεν πρόκειται να την αγγίξει και ότι οι κύριες συντάξεις δεν πρόκειται να μειωθούν.

Τώρα, αποδεικνύεται ότι οι... «δεσμεύσεις» αυτές ήταν ένας ακόμα ελιγμός της κυβέρνησης για να περάσει ο νόμος - λαιμητόμος.

Να σημειωθεί, μάλιστα, ότι τον περασμένο Μάη, τη στιγμή δηλαδή που ψήφιζε την άμεση περικοπή επικουρικών συντάξεων σε πάνω από 250.000 συνταξιούχους, τη σταδιακή περικοπή μέχρι την πλήρη κατάργηση του ΕΚΑΣ, αντίστοιχες περικοπές στα εφάπαξ και στα μερίσματα των δημοσίων υπαλλήλων, η κυβέρνηση παρουσίαζε ως... «αντιστάθμισμα» τον ισχυρισμό ότι «έσωσε τις κύριες συντάξεις»!

Ετσι και τώρα, ενόψει των νέων περικοπών στις κύριες συντάξεις που... «έσωσε» τον περασμένο Μάη, η κυβέρνηση υπόσχεται ως «αντιστάθμισμα» μειώσεις στον ΕΝΦΙΑ ή σε άλλα χαράτσια. Το προπαγανδιστικό παραμύθι επαναλαμβάνεται, για να περνά με τις λιγότερες δυνατές λαϊκές αντιδράσεις η αντιλαϊκή επίθεση...

Η ταξική ουσία των ανατροπών

Στην πραγματικότητα, βέβαια, από την ψήφιση του νόμου - λαιμητόμου ο σχεδιασμός της κυβέρνησης ήταν φανερός, αφού με τον επανυπολογισμό όλων των καταβαλλόμενων συντάξεων έμπαιναν τα θεμέλια γι' αυτό που γίνεται σήμερα.

Οι νέες μειώσεις δεν είναι αποτέλεσμα των παράλογων αξιώσεων των δανειστών, αλλά ένα συγκεκριμένο σχέδιο που υπακούει στη στρατηγική του κεφαλαίου και της ΕΕ, που θεωρεί την Κοινωνική Ασφάλιση «κόστος» για την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων και τα δημοσιονομικά του αστικού κράτους, βαρίδι για τη δυνατότητα ακόμα μεγαλύτερης κρατικής στήριξης των κερδών και της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων.

Γι' αυτό, άλλωστε, η μία περικοπή διαδέχεται την άλλη. Γι' αυτό ήδη πολλά χρόνια πριν εκδηλωθεί η καπιταλιστική κρίση, ο ένας αντιασφαλιστικός νόμος διαδέχεται τον άλλο, στην Ελλάδα και σε όλη την ΕΕ.

Γι' αυτό, το Ασφαλιστικό δεν «κλείνει», αλλά παραμένει σταθερά ανοιχτό, αφού είναι σταθερή η στρατηγική της ΕΕ και όλων των αστικών κυβερνήσεων για περιστολή των δαπανών στην Ασφάλιση, για μείωση του λεγόμενου «μη μισθολογικού κόστους».

Εδώ βρίσκεται το κλειδί κατανόησης των συνεχών και αλλεπάλληλων ανατροπών στην Κοινωνική Ασφάλιση, αυτή είναι η ταξική τους ουσία.

*
Στον Προκρούστη και τα Εργασιακά

Από την πρώτη στιγμή που άνοιξε η συζήτηση για τις νέες ανατροπές στα Εργασιακά, με τα σχετικά αντιλαϊκά παζάρια να περιλαμβάνουν νέα αντεργατικά μέτρα για τις ομαδικές απολύσεις, το συνδικαλιστικό νόμο κ.ά., το βασικό προπαγανδιστικό χαρτί της κυβέρνησης ήταν η «επιστροφή στην κανονικότητα» και το «ευρωπαϊκό κεκτημένο», το οποίο, όπως η ίδια ισχυρίζεται, παραβιάζεται στην Ελλάδα.

Τι εννοούν όμως τα κυβερνητικά στελέχη όταν μιλάνε για «επιστροφή στην κανονικότητα»;

Εννοούν, μήπως, την κατάργηση της περιβόητης Πράξης Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΥΣ) αριθμός 6 του 2012, και όλους τους αντεργατικούς νόμους που ακολούθησαν; Εννοούν την επαναφορά σε ισχύ της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας του 2012 που καταργήθηκε με την ΠΥΣ και την επαναφορά του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ μεικτά; Σημαίνει, μήπως, η «επαναφορά στην κανονικότητα» την κατάργηση του αίσχους του «υπο-κατώτερου» μισθού για τους νέους κάτω των 25 ετών και της διάκρισης που υφίστανται, μόνο και μόνο γιατί είναι νέοι;

Σημαίνει, μήπως, επαναφορά των συλλογικών κλαδικών συμβάσεων, όπως ίσχυαν πριν την ΠΥΣ, την υποχρεωτικότητά τους σε κάθε κλάδο και επάγγελμα, μαζί με την επεκτασιμότητα και την αρχή της ευνοϊκότερης σύμβασης για κάθε εργαζόμενο; Μήπως εννοούν την κατάργηση του καθεστώτος των επιχειρησιακών συμβάσεων που συμπιέζουν τους μισθούς των εργαζομένων και «άνθισαν» σαν δηλητηριώδη μανιτάρια μέσα στο θερμοκήπιο της ΠΥΣ και των εργοδοτικών «Ενώσεων Προσώπων», οι οποίες έγιναν όπλα στα χέρια της εργοδοσίας, παραμερίζοντας τα συνδικάτα; Σημαίνει, μήπως, τον περιορισμό της «ευελιξίας» στην αγορά εργασίας, της προσωρινότητας στην απασχόληση, την κατάργηση τέτοιων μορφών όπως η «ενοικίαση εργαζομένων» μέσω των «δουλεμπορικών»;

Ρητορικά τα ερωτήματα. Στην πραγματικότητα όλα τα παραπάνω συστατικά στοιχεία της εργασιακής ζούγκλας που βιώνουν οι εργαζόμενοι αποτελούν εφαρμογή του περιβόητου «ευρωπαϊκού κεκτημένου», είναι η «κανονικότητα» που επικρατεί και ενισχύεται σε όλη την ΕΕ, ακριβώς γιατί αυτό υπαγορεύουν τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων, η πολιτική που υπερασπίζεται τα κέρδη τους και την ανταγωνιστικότητά τους.

Ακριβώς γι' αυτό, την ίδια ώρα που αναμασά τα παραμύθια περί «επιστροφής στην κανονικότητα», η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ διατηρεί στο ακέραιο το αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο των προκατόχων της, το ενισχύει με παρεμβάσεις, όπως νομοθετική ρύθμιση για την παραπέρα ενίσχυση των «δουλεμπορικών» γραφείων, με την παραπέρα γενίκευση των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων στο Δημόσιο και όχι μόνο, με εργαλεία όπως τα προγράμματα του ΟΑΕΔ, με τη διαιώνιση και τη «νομιμοποίηση» της εκμετάλλευσης με μορφές όπως τα «μπλοκάκια» κ.ο.κ.

Η εργασιακή ζούγκλα είναι η «κανονικότητα» του κεφαλαίου, γι' αυτό και η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, η ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών τους, περνά αποκλειστικά μέσα από την οργάνωση και την πάλη για τη συνολική ανατροπή της πολιτικής που υπηρετεί τα συμφέροντά του, με όσους μανδύες κι αν αυτή ντύνεται κάθε φορά για την προώθησή της.

 
Οι γελοιογραφίες της εβδομάδας (2017.09)

Δευτέρα, 27 Φλεβάρη 2017

 

Κυριακή, 26 Φλεβάρη 2017

 

Σάββατο, 25 Φλεβάρη 2017

 
«ΈναρξηΠροηγούμενο123456789ΕπόμενοΤέλος»

Σελίδα 1 από 9