"Ζούγκλα" η αγορά εργασίας
Παρασκευή, 20 Ιανουάριος 2017 08:04

"Μερική ανεργία" και "μερική εργασία" οι δύο πυλώνες της ευελιξίας

Απάντηση της Κομισιόν στο Ευρωκοινοβούλιο για τις ομαδικές απολύσεις και τη γενίκευση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων

*

Τη «μερική ανεργία», ως μια «νέα» μορφή υποαπασχόλησης, σερβίρει για «φάρμακο» στους απολυμένους και στους υπό απόλυση εργαζόμενους η Κομισιόν, δίπλα στις τόσες άλλες μορφές της «ευελιξίας», που προωθεί συστηματικά σε όλα τα κράτη - μέλη της η ΕΕ. Τα μέτρα αυτά, που μοιράζουν τη φτώχεια, έρχονται με στόχο τη θωράκιση των κερδών και της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου. Αυτό το στόχο ενισχύει και η πρόσθετη εκμετάλλευση των εργαζομένων, που συνηθίζεται στην "αγορά εργασίας", όταν δουλεύουν άτυπα και "οικειοθελώς" περισσότερες ώρες απ' όσες πληρώνονται.

Σύμφωνα με τα ετήσια στοιχεία του πληροφοριακού συστήματος «Εργάνη» για το 2016, ένας στους τέσσερις μισθωτούς απασχολείται με μερική και εκ περιτροπής εργασία, με τις αμοιβές τους να είναι σε κάθε περίπτωση κάτω από τα 500 ευρώ μεικτά. Επίσης, το 63,2% των μισθωτών έχουν εισόδημα από μερικές δεκάδες ευρώ το μήνα μέχρι 1.000 ευρώ μεικτά!

Κατοχύρωση και παραπέρα επέκταση της ευελιξίας θα φέρει και η εφαρμογή του λεγόμενου «Ευρωπαϊκού Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων», που συζητήθηκε στο Ευρωκοινοβούλιο και προβλέπει τη διαμόρφωση ενός «ελάχιστου πλαισίου κανόνων» στις εθνικές αγορές εργασίας και στα συστήματα κοινωνικής Πρόνοιας, με γνώμονα την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών μονοπωλίων.

 
Το δικαίωμα στην απεργία και η ανταπεργία
Σχόλια - Σχολιανά
Πέμπτη, 29 Δεκέμβριος 2016 13:36

Η απεργία είναι μεγάλο όπλο στα χέρια των εργαζομένων, γι' αυτό κυβέρνηση και εργοδοσία κλιμακώνουν την επίθεση εναντίον της

*

Τις μέρες αυτές, ξεδιπλώνεται με ταχύτητα το σχέδιο της κυβέρνησης και του κεφαλαίου να επισπεύσουν τα αντιλαϊκά μέτρα της δεύτερης «αξιολόγησης», ανάμεσα σε αυτά και τα Εργασιακά.

Ενα από τα κεντρικά ζητήματα που επιχειρούν να ρυθμίσουν - κράτος και εργοδότες - με τη μεταρρύθμιση στα Εργασιακά και συγκεκριμένα με την αναμόρφωση του συνδικαλιστικού νόμου, είναι αυτό της απεργίας.

Η απεργία εμφανίστηκε ταυτόχρονα με την εμφάνιση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και στην πορεία της ταξικής πάλης αναδείχθηκε σε μία από τις κορυφαίες διεκδικητικές μορφές της. Είναι ένα από τα ισχυρότερα όπλα που διαθέτει ο εργάτης απέναντι στον κεφαλαιοκράτη, αφού προσωρινά παύει να θέτει στη διάθεσή του την εργατική του δύναμη - χωρίς την οποία είναι αδύνατη η συνέχιση της παραγωγής - καταργώντας έτσι τη δυνατότητα κέρδους, που αποτελεί βασικό όρο ύπαρξης του κεφαλαίου.

Η απεργία, όπως είναι φυσικό, πρώτα διαμορφώθηκε σαν μία πραγματικότητα της ταξικής πάλης, χωρίς να γνωρίζει νομική ρύθμιση. Από την άποψη αυτή, αντιμετωπίστηκε εξαρχής από τους κεφαλαιοκράτες, το κράτος τους και το αστικό δίκαιο σαν παράνομη πράξη, που αντιμετωπίζεται με βίαιο και πολλές φορές δολοφονικό τρόπο από τις δυνάμεις καταστολής του αστικού κράτους και τους ιδιωτικούς στρατούς της εργοδοσίας. Τα παραδείγματα από την ιστορία του εργατικού κινήματος είναι αμέτρητα, π.χ. στις ΗΠΑ, στην τσαρική Ρωσία, στην Αγγλία, αλλά και στην Ελλάδα.

Σταθμός στην ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος ήταν οι απεργίες των μεταλλωρύχων της Γαλλικής Εταιρείας στο Λαύριο, το 1883, το 1887 και το 1896, με αιτήματα την αύξηση του ημερομισθίου, τη λήψη μέτρων ασφαλείας για να μη σκοτώνονται οι εργάτες και την κατάργηση της εργασίας την Κυριακή, οι οποίες γνώρισαν τη βίαιη καταστολή κράτους και εργοδοσίας και πνίγηκαν στο αίμα. Στην πρόσφατη Ιστορία της χώρας μας, σταθμό και παρακαταθήκη αποτελεί και η 9μηνη ηρωική απεργία των χαλυβουργών.

Ασφυκτικοί περιορισμοί και όροι στο δικαίωμα στην απεργία

Αποτέλεσμα της σκληρής και τις περισσότερες φορές αιματηρής πάλης της εργατικής τάξης είναι και η αναγνώριση της απεργίας ως εργατικού δικαιώματος στη νομοθεσία των αστικών κρατών. Η αναγνώριση αυτή, όμως, συνοδευόταν πάντοτε από ασφυκτικούς περιορισμούς και όρους.

Μόνο μετά τη μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση και την άνοδο των δυνάμεων του σοσιαλισμού μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και την Αντιφασιστική Νίκη αναγκάστηκαν να συμπεριλάβουν στα αστικά συντάγματα ειδικές διατάξεις που κατοχύρωναν ρητά τη συνδικαλιστική ελευθερία και το δικαίωμα στην απεργία, αλλά και πάλι κάτω από σοβαρούς περιορισμούς. Εξάλλου, το αστικό δίκαιο - τμήμα του οποίου είναι και το εργατικό - πάντοτε θα εκφράζει τις εκμεταλλευτικές καπιταλιστικές σχέσεις και τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών. Γι' αυτό και οι όποιες νομοθετικά κατοχυρωμένες κατακτήσεις του ταξικού εργατικού κινήματος είναι ανεπαρκείς, προσωρινές και εξαρτώνται πάντοτε από το επίπεδο της ταξικής πάλης και το συσχετισμό δυνάμεων ανάμεσα στην αστική και την εργατική τάξη.

Στην Ελλάδα, ρητή συνταγματική αναφορά για την απεργία υπάρχει για πρώτη φορά στο Σύνταγμα του 1975, ενώ ο βασικός συνδικαλιστικός νόμος που καθορίζει τους όρους και τις προϋποθέσεις άσκησης του απεργιακού δικαιώματος είναι ο νόμος 1264/1982.

Ωστόσο, ο συγκεκριμένος νόμος, τόσο αυτοτελώς όσο και σε συνδυασμό με άλλες διατάξεις του ελληνικού δικαιικού συστήματος, όχι απλά δεν διασφαλίζει την ανεμπόδιστη άσκηση του απεργιακού δικαιώματος, αλλά απεναντίας εισάγει σημαντικούς περιορισμούς και εμπόδια σχετικά με την άσκησή του.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι:

 

 

Περισσότερα...
 
Να μη βρίσκουν τόπο να σταθούν
Σχόλια - Σχολιανά
Πέμπτη, 19 Ιανουάριος 2017 08:20

Η νέα ρατσιστική επίθεση της Χρυσής Αυγής, προχτές στο σχολείο του Περάματος, επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά τον ναζιστικό εγκληματικό χαρακτήρα της οργάνωσης και προκαλεί τη λαϊκή κατακραυγή.

Οι ναζιστές έβαλαν στο στόχαστρο παιδιά - θύματα του ιμπεριαλιστικού πολέμου και επιτέθηκαν, τραμπουκίζοντας, σε γονείς και εκπαιδευτικούς που αντιστάθηκαν στο ρατσιστικό τους δηλητήριο.

Διπλά προκλητικό είναι το γεγονός ότι επικεφαλής της επίθεσης ήταν υπόδικος χρυσαυγίτης βουλευτής, που κατηγορείται για εμπλοκή στις δολοφονικές επιθέσεις της ναζιστικής οργάνωσης στο Πέραμα και το Κερατσίνι.

Οπως στην περίπτωση των επιθέσεων σε πρόσφυγες και μετανάστες στα νησιά, έτσι και τώρα στα σχολεία, οι ναζιστές δρουν στο έδαφος που δημιουργούν η πολιτική εγκλωβισμού χιλιάδων κατατρεγμένων από τις πατρίδες τους, η διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος από την κυβέρνηση και την ΕΕ, με κριτήριο τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Στοχοποιούν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ως δήθεν υπαίτιους για τα οξυμένα προβλήματα που ζει η εργατική - λαϊκή οικογένεια, εξαιτίας της αντιλαϊκής πολιτικής, που συνθλίβει τις σύγχρονες ανάγκες και στηρίζει τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, την πραγματική αιτία της προσφυγιάς.

Οσο κι αν η κυβέρνηση καταδικάζει τις επιθέσεις των τραμπούκων της Χρυσής Αυγής σε γονείς και εκπαιδευτικούς, έχει ευθύνη για το γεγονός ότι δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες ζουν εγκλωβισμένοι στη χώρα μας κάτω από άθλιες συνθήκες, χωρίς τη δυνατότητα να μετακινηθούν στις χώρες που επιθυμούν.

Ανάμεσά τους και πάνω από 20.000 προσφυγόπουλα, για τα οποία καθυστέρησε σημαντικά η ένταξή τους στην εκπαιδευτική διαδικασία, αφήνοντας τα περισσότερα στην τύχη τους και στο έλεος των ΜΚΟ.

Ακόμα και τώρα, που ξεκινάει η φοίτηση αυτών των παιδιών στα σχολεία, η κυβέρνηση δεν εξαντλεί τα μέτρα που θα μπορούσαν να ακυρώσουν την προσπάθεια της Χρυσής Αυγής να παρέμβει για να χύσει το ρατσιστικό της δηλητήριο, αξιοποιώντας γι' αυτόν το σκοπό και τις αντιδράσεις ορισμένων γονέων, που αναπαράγουν το ρατσιστικό παραλήρημα, είτε συνειδητά είτε από φόβο είτε από άγνοια.

Ακόμα και μετά την προχτεσινή επίθεση στο Πέραμα, στελέχη της κυβέρνησης παίζουν με τις λέξεις, όπως ο γγ του υπουργείου Παιδείας, ο οποίος χαρακτήρισε σε δηλώσεις του «εξωσχολικούς» τους χρυσαυγίτες! Οπως είπε, η κυβέρνηση «έχει την υποχρέωση να θωρακίσει τις εκπαιδευτικές διαδικασίες από παρεμβάσεις εξωσχολικών, όποιοι κι αν είναι αυτοί» και «δεν έχει δοθεί σε κανέναν εξωσχολικό άδεια εισόδου στα σχολεία»!

Με τέτοιες εκφράσεις, και μάλιστα από τα πιο επίσημα χείλη, κρύβεται ο εγκληματικός χαρακτήρας της Χρυσής Αυγής, που είναι παράγωγο της φασιστικής - ναζιστικής της ιδεολογίας. Γι' αυτό δεν έχει καμία θέση μέσα στα σχολεία, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, πουθενά.

Τον τρόπο για την αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής τον έδειξαν οι εργάτες των δεκάδων σωματείων του Πειραιά, που άμεσα όρθωσαν ανάστημα, καταδικάζοντας την επίθεση και απευθύνοντας κάλεσμα απομόνωσης της ναζιστικής οργάνωσης, αποκαλύπτοντας το ρόλο της ως μπράβου του συστήματος, που οργανώνει επιθέσεις σε βάρος πρωτοπόρων εργατών και δε διστάζει ακόμα και να δολοφονήσει όποιον στέκεται απέναντι.

Το δρόμο για να μη βρίσκει τόπο να σταθεί η Χρυσή Αυγή τον δείχνουν και οι δεκάδες φορείς των εργαζομένων και των γονιών, που την ίδια ώρα ανοίγουν την αγκαλιά τους για τα προσφυγόπουλα, οργανώνουν το καλωσόρισμά τους στα σχολεία, δείχνουν την αλληλεγγύη τους με κάθε τρόπο στους βασανισμένους αυτούς ανθρώπους, καταδικάζοντας τον πραγματικό ένοχο, το σύστημα τούτο που έχει για τσιράκι του τους χρυσαυγίτες.

 
Η πάλη για την προστασία της λειτουργίας και δράσης των σωματείων
Σχόλια - Σχολιανά
Σάββατο, 07 Ιανουάριος 2017 23:01

Κοινή συνισταμένη των σχεδιασμών κυβέρνησης, κεφαλαίου και ΕΕ είναι η προσπάθεια παρεμπόδισης της δράσης και της λειτουργίας των σωματείων

*

Η συζήτηση που διεξάγεται από την αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό για ζητήματα που αφορούν στη λειτουργία και στη δομή των συνδικάτων δεν είναι καινούργια. Από τα μέσα του 2014 και μετά, γίνονται όλο και πιο συχνές και συγκεκριμένες αναφορές στην ανάγκη τροποποίησης του νόμου 1264/1982, που ρυθμίζει τα σχετικά ζητήματα.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ φαίνεται έτοιμη να υλοποιήσει κατά γράμμα τις νέες απαιτήσεις του κεφαλαίου και να δώσει τη χαριστική βολή στα εργασιακά δικαιώματα και στις συνδικαλιστικές ελευθερίες.

 
Οι ανατροπές που βρίσκονται στο αντιλαϊκό τραπέζι

Οι όποιες αλλαγές δρομολογούνται με τον επερχόμενο συνδικαλιστικό νόμο, έχουν στόχο να ολοκληρωθεί η προσπάθεια περιορισμού της συνδικαλιστικής δράσης, η παραπέρα απαξίωση και υπονόμευση της λειτουργίας και δράσης των συνδικάτων. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, οι βασικοί άξονες των αλλαγών θ' αφορούν στο δικαίωμα στην απεργία, στις συνδικαλιστικές άδειες, στη χρηματοδότηση, στη δομή και λειτουργία των σωματείων, καθώς και στις ομαδικές απολύσεις.

Λόγος γίνεται για δημιουργία ηλεκτρονικού μητρώου συνδικαλιστικών οργανώσεων, όπου θα καταγράφονται αναλυτικά όλες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις και θ' αναφέρονται τα «προστατευόμενα» μέλη τους (διοικήσεις, ιδρυτικά μέλη κ.λπ.). Πρόκειται για αδιαμφισβήτητο «φακέλωμα» συνδικαλιστών και εργαζομένων, πρακτική από την οποία ελλοχεύει ο κίνδυνος να επεκταθεί περαιτέρω στην καταγραφή του μητρώου των μελών και όλων των οικονομικών - και όχι μόνο - στοιχείων των σωματείων.

Επίσης, συζητείται η κατάργηση της προστασίας των συνδικαλιστών από απόλυση για ένα χρόνο μετά τη λήξη της θητείας τους, καθώς και η αξιοποίηση της αξιολόγησης του συνδικαλιστή από τον εργοδότη για τον περιορισμό της συνδικαλιστικής του δράσης. Με το μέτρο αυτό ο εργοδότης μπορεί να επικαλεστεί ότι ο συνδικαλιστής βρίσκεται σε θέση ευθύνης και ότι η συνδικαλιστική του δράση δυσχεραίνει ή δυσκολεύει τη λειτουργία της επιχείρησης και του δίνεται το δικαίωμα να τον μεταθέσει σε όποια θέση εκείνος κρίνει.

Αν και δεν φαίνεται να υπάρξει άμεση συνολικότερη αλλαγή στις ρυθμίσεις που αφορούν στις συνδικαλιστικές άδειες, η προοπτική όμως της αλλαγής τους παραμένει. Το καθεστώς των συνδικαλιστικών αδειών λοιδορείται με πρωτοφανή ψέματα ή με επιλεκτικές καταγγελίες στον αστικό Τύπο, που «πατούν» πολλές φορές σε υπαρκτά φαινόμενα εκφυλισμού από τους εκπροσώπους του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Βέβαια, πίσω από τον καβγά για τις συνδικαλιστικές άδειες, κρύβεται η επιθυμία των εργοδοτών να αρθεί κάθε διευκόλυνση στους συνδικαλιστές, όχι βέβαια για να βελτιωθούν και να αντιμετωπιστούν τα εκφυλιστικά φαινόμενα λόγω του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού, αλλά για να τεθούν περισσότερα εμπόδια στις ταξικές δυνάμεις που αξιοποιούν τις συνδικαλιστικές άδειες και τη συνδικαλιστική προστασία για να οργανώσουν την πάλη των εργαζομένων ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος του, ενάντια στον εκφυλισμένο και απαξιωμένο εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό.

Οι επερχόμενες αλλαγές επίσης φαίνεται ότι θα επιχειρήσουν ν' αυξήσουν την οικονομική πίεση στα σωματεία, με στόχο τον περιορισμό της δράσης τους και την άσκηση πολιτικής πίεσης σε αυτά. Σήμερα, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις που καθορίζονται από υπουργικές αποφάσεις, λαμβάνουν από τον Οργανισμό Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού (παλαιότερα από την Εργατική Εστία) χρήματα που έχουν παρακρατηθεί από τις εισφορές των εργαζομένων με σκοπό να καλύψουν τις στοιχειώδεις ανάγκες λειτουργίας τους. Οι κυβερνητικοί σχεδιασμοί φαίνεται ότι προσανατολίζονται στον περιορισμό ή ακόμα και στη διακοπή της χορήγησης αυτού του ποσού στις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Η οικονομική αφαίμαξη των σωματείων από μόνη της είναι μεγάλο πλήγμα, με δεδομένη μάλιστα τη δύσκολη οικονομική τους κατάσταση.

Τέλος, αναφορές έχουν γίνει και στο ενδεχόμενο περιορισμού ή ακόμα και κατάργησης του δικαιώματος διανομής ανακοινώσεων κι ενημέρωσης εντός του χώρου εργασίας, με πρόφαση την παρεμπόδιση της εύρυθμης λειτουργίας της επιχείρησης.

Κοινή συνισταμένη όλων των παραπάνω σχεδιασμών είναι η παρεμπόδιση της δράσης και της λειτουργίας των σωματείων, η υποβάθμιση του ρόλου τους, η δημιουργία προϋποθέσεων ώστε η εργοδοτική τρομοκρατία ν' αποτρέπει τους εργαζόμενους από τη συμμετοχή τους σε αυτά.

 
Περισσότερα...
 
Οι γελοιογραφίες της εβδομάδας (2017.03)

Παρασκευή, 20 Γενάρη 2017

 

Πέμπτη, 19 Γενάρη 2017

 

Τετάρτη, 18 Γενάρη 2017

 

Τρίτη, 17 Γενάρη 2017

 

Κυριακή, 15 Γενάρη 2017

 

Σάββατο, 14 Γενάρη 2017

 
«ΈναρξηΠροηγούμενο123456789ΕπόμενοΤέλος»

Σελίδα 1 από 9