Ούτε «διαπραγμάτευση», ούτε «αναδιαπραγμάτευση», ούτε «διάρθρωση», ούτε «αναδιάρθρωση» του χρέους, ούτε «ελεγχόμενη», ούτε... ανεξέλεγκτη «πτώχευση», ούτε «στάση», ούτε «παράταση» πληρωμών, ούτε «ευρωομόλογα», ούτε «επιμήκυνση», ούτε «κούρεμα», καμία απ' όλες αυτές τις διαχειριστικές στην ουσία τους προτάσεις δεν αποτελεί «λύση» για το λαό.

Ούτε, βεβαίως, «λογιστικός έλεγχος του χρέους» με το πρόσχημα να δούμε, όπως ισχυρίζονται οι εισηγητές του, ποιο ακριβώς μέρος του χρέους «οφείλει» να το πληρώσει ο λαός. Διότι - πολύ απλά - ο λαός δεν οφείλει τίποτα.

• Γιατί, κανένα μέρος αυτού του χρέους δεν είναι χρέος του λαού.
• Γιατί, κανένα μέρος αυτού του χρέους δεν πήγε σε μισθούς, σε συντάξεις, σε Υγεία, Παιδεία ή Πρόνοια υπέρ του λαού, αλλά όλο πήγε σε προνόμια στο μεγάλο κεφάλαιο.
• Γιατί όλο αυτό το χρέος είναι επαχθές και ειδεχθές και όχι μόνο ένα «μέρος» του.
• Γιατί ο λαός δεν χρωστάει τίποτα και σε κανένα.
• Γιατί όλο αυτό το χρέος είναι παράνομο.

*

Οταν, λοιπόν, κάποιοι μας λένε «να δούμε τι πραγματικά χρωστάμε»

- και μάλιστα το λένε στο όνομα της εξυπηρέτησης του λαού -

στην πραγματικότητα εισάγουν από το παράθυρο την πολιτική των μνημονίων, που μια πλευρά τους έχει να κάνει με τη διευθέτηση του χρόνου και του τρόπου με τον οποίο θα ικανοποιηθούν οι δανειστές, οι κερδοσκόποι και οι τοκογλύφοι.

Πρόκειται, τελικά, για προτάσεις που εισηγούνται στον καπιταλισμό διάφορες εναλλακτικές μανούβρες και διαχειριστικά σχέδια, για να ξεπεράσει την κρίση του φορτώνοντάς την, πάντα, στο λαό.